Czterdziestoletnia Ellen ma dobra pracę, ładny dom i żadnych kłopotów materialnych. Jej rodzice zmarli nagle, w niedużym odstępie czasu. "Czułam się, jakbym miała być następna w kolejce". Ellen od lat cierpi na artretyzm i jej stan pogorszył się po śmierci rodziców. Stale odczuwała ból i pomimo ze odwiedzała wielu specjalistów, nic nie było w stanie go uśmierzyć. Skierowanie do klinki leczenia bólu było ostatecznością i Ellen pokładała w nim wielkie nadzieje, ale nic z niego nie wyniknęło. Po śmierci rodziców przyjaciele początkowo starali się zapewnić jej wsparcie, lecz z czasem poczuli się zmęczeni jej drażliwością i zmiennym nastrojem. Ellen czuła, że nikt jej nie rozumie. Pewnego dnia jej siostrzenica stwierdziła, że Ellen nadużyła dobrej woli innych i teraz powinna sama wziąć się w garść."Bardzo mnie to zraniło, nie mogłam przestać myślec o jej pozbawionym taktu spostrzeżeniu. Połowa mnie nie chciała już dalej żyć. Czułam, że nikt mnie nie lubi i że jestem bezużyteczna. Byłam też zła na moją siostrzenicę i chciałam jej to wyraźnie dać dozrozumienia". Tej nocy Ellen upiła się i połknęła mnóstwo tabletek. Siostrzenica, która przyszła w odwiedziny, znalazła ja i wezwała pogotowie.